Viva Agolada, a Baixa Limia, Santiago e as guapas blogueiras que nos acompañastes nesa xornada feliz de sintonías, pendellos e sobreiras. Prepara a túa disertación para a próxima xuntanza porque para entón xa non admitimos a desculpa da timidez para ter que botar a perorata. Unha aperta de agradecemento e déixoche a expresión da enorme satisfacción de tervos coñecido.
A timidez cas palabras, reflexa un poderoso universo interior, que vese exteriorizado na arte, que brota das tuas mans..... A poesia, non necesita palabras, so xestos, miradas, silencios susurros..... Foi un pracer coñecerte.
:) Graciñas a todos por compartir un día especial....vin e sentín moita ilusión, ganas de compartir, alegría, cariño...... Hai que repetir!!!!! Espero para a próxima perder timidez, ter un blog propio, xa van sendo horas de que me independice ;) Beixos e repito : Viva Agolada!
8 comentarios:
Vi-va! Fantástico árbol. Por la inicial intuyo que es una pintura tuya... Me encanta. Dice mucho. Ummm, tanta raiz...
Salud.
foi un pracer coñecervos un pouco, compartir, que a vena creativa non pare nunca. No seguinte enderezo podedes ollar algunhas fotos do encontro
http://picasaweb.google.com/lvinhas6/Xuntanzablog
bicos
Un pracer coñecerte.
Viva Agolada, a Baixa Limia, Santiago e as guapas blogueiras que nos acompañastes nesa xornada feliz de sintonías, pendellos e sobreiras.
Prepara a túa disertación para a próxima xuntanza porque para entón xa non admitimos a desculpa da timidez para ter que botar a perorata.
Unha aperta de agradecemento e déixoche a expresión da enorme satisfacción de tervos coñecido.
viva, viva!
q se repita, q se repita!
jeje, todavía ando cas ganas de gritar vivan los novios!, ou vivan os blogos!
Ai ho, esta artista multimedia!
Xa me pareceu. Non era timidez. É que non sabías se falar en prosa, verso, rap, imaxe, pintura ou html...
saúdos, ourensá (ou non é?)
juanjo
A timidez cas palabras, reflexa un poderoso universo interior, que vese exteriorizado na arte, que brota das tuas mans.....
A poesia, non necesita palabras, so xestos, miradas, silencios susurros.....
Foi un pracer coñecerte.
:) Graciñas a todos por compartir un día especial....vin e sentín moita ilusión, ganas de compartir, alegría, cariño...... Hai que repetir!!!!! Espero para a próxima perder timidez, ter un blog propio, xa van sendo horas de que me independice ;) Beixos e repito : Viva Agolada!
bila
Enviar um comentário